یحیا جواهری

در شعر هر چه بود؛ حدیث فراق بود ما گم شدیم لیلی‌ی ما در عراق بود رفتیم تا جزیره‌ی آخر؛ ولی دریغ! پایان راه چشمه که نه، باتلاق بود ای خاک بر سرِ همه خرفیلسوف‌ها بنیاد فکر و حکمت شان جفت و طاق بود کشتند و سوختند و جفیدند و عاقبت گفتند فکر بد نکنید؛ این «مذاق» بود در چله‌های جنگ، پر و بال ایل مان چون خار و خاشه هیزم چندین…

بعضی شعرها انگار برای بعضی صداها ساخته شده‌اند، صداهایی که شعر را فقط نمی‌خوانند، بلکه آن را زندگی می‌کنند. صدای «چوپان» از همان صداهاست، ساده، صمیمی، بی‌تکلف و نزدیک به خود شعر. سپاس از او که یاد شعرهای استاد جواهری را گرامی داشت... کانال یحیا جواهری در تلگرام 👇 👇 🆔 https://t.me/yahyajawaheri 〰️ 🍃 🌺

ای مثل کبوتر! چقدر سر به هوایی دیروز کجا بودی و امروز کجایی؟ این خانه پر از هُرم نفس‌های تو باشد گر ماه شوی باز تو هم‌خانه‌ی مایی جایی نرود مرغ گرفتار اگر چه ـ صدبار قفس بشکنی و در بگشایی حالا که نمانده‌ست دگر تاب و توانم ای نیمه‌ی جانم چه بیایی؛ چه نیایی تو پیش منی؛ خویش منی از چه بنالم این‌جایی و آن‌جایی یعنی همه جا…

بی‌تو حسرت‌کش ایام یتیمی شده‌ام مردِ تنهایم و با شعر صمیمی شده‌ام مثل «آهسته‌برو» مثل «ملا‌ممد‌جان» روزگاری‌ست که آهنگ قدیمی‌شده‌ام #یحیا_جواهری کانال یحیا جواهری در تلگرام 👇 👇 🆔 https://t.me/yahyajawaheri 〰️ 🍃 🌺

‍ گاهی تاریخ در سنگ‌ها می‌خوابد و در ویرانه‌ها نجوا می‌کند؛ اما تنها شاعر است که می‌تواند آن خاموشی هزارساله را به آواز بدل سازد. «یحیا جواهری» از آن دسته عاشقانی بود که دلش را بر شانه‌های کوه بابا نهاد و نبض سخنش را با تپش بامیان هماهنگ ساخت. این مثنوی برای بامیان است؛ جایی که هر سنگ افسانه دارد و هر آب روایت. این شعر…