یادداشت..

از صحبت‌هایمان گذشته بود... گفت چای با عطر گل محمدی چیز دیگریست؛ گفتم من عطر دیگری می‌شناسم چای را خوشمزه می‌کند.. کنجکاوانه نگاهم کرد گفتم چاشنی عطرِ دست‌هایِ تو حسین جهانبخشی.

پیوند من با برگ‌ها بود؛ با ابرها آواز گنجشگ‌ها با گل‌های وحشی و نسیمِ سردی که می‌وزید. پیوندِ من با سکوتِ کم هیاهویی بود که روانم را می‌نواخت. حسین جهانبخشی.

جنگ جنوب را می‌بلعد؛ قلب ایرانم درد می‌کند؛ انگار خلیج فارس را برای خون آفریده‌اند حسین جهانبخشی.

اندوهش را داخل پاکتِ کوچکی که چند نخ سیگار داشت پنهان کرده بود؛ گاه می‌زد زیر آواز تا از شکنجه‌ی تنهایی در امان باشد. خیلی اوقات هم خیال پردازی می‌کرد... چهل روز دیگرمعشوقه‌ام را خواهم بوسید؛ مادر از این که شغلی خواهم داشت خوشحال خواهد شد؛ پدر بلاخره می‌فهمد مرد شده‌ام. امّا با این اوصاف همچنان جرمش سنگین بود؛ مثلا این…

من خاورمیانه‌ام؛ جنگ زده، پریشان... تو امّا خنده‌هایت شاعرست صلح را می‌سراید. حسین جهانبخشی.