دنباله‌ کار‌ خویش

▫️ آشنای آغشته به هزاران خاطره ✍ محمد خیرآبادی هر کدام از ما ممکن است یک روز در اتاقمان را باز کنیم و با صحنه­‌ای عجیب و در عین حال آشنا روبرو شویم. در واقع اگر بخواهم دقیقتر و با جزئیات بیشتر بگویم هر کدام از ما ممکن است یک روز وارد تاریکی اتاقمان شویم و دست به طرح کاغذ دیواری بکشیم تا برسیم به کلید برق و بعد در زیرنو…

▪️ همچون کامو، بدبین امیدوار ✍ محمد خیرآبادی درست در شروع جوانی، ۱۷-۱۸ سالگی، کتابخوانی جدی‌ام را با آثار آلبر کامو و سارتر شروع کردم. در آن روزها و شب‌ها یکی از کامو می‌خواندم یکی از سارتر؛ از «بیگانه» شروع کردم، بعد «تهوع» را خواندم، رفتم سراغ «طاعون» و «دست‌های آلوده» و «سقوط» و «راه‌های آزادی» و «کالیگولا» و «دیوار…

▪️ آرام آرام از پی کاروان ✍ محمد خیرآبادی هر آدمی بنا به موقعیت و شرایط، انتخاب می‌کند که مواجهه‌اش با جهان از چه منظری باشد. از منظر بقا، از منظر لذت و بهره‌مندی از مواهب، از منظر تاثیرگذاری بر طبیعت و جامعه، از منظر تماشا یا خلق زیبایی(هنر)، از منظر اخلاق و یاری رساندن به دیگران، از منظر عشق و مهر یا .... همه ما مخلو…

. جهان پیوسته در حال بازی است: هم خون در رگ‌ها، هم آفتاب بر روی آب، هم نوازنده با ویولن. همه‌ی چیزهای خوب زندگی یک بازی است: عشق، طبیعت، هنر، و حاضرجوابی‌های خانگی. و هنگامی که ما به راستی بازی می‌کنیم -چه هنگامی که با یک نخود کوچک صفوف سربازان حلبی را در هم‌ می‌شکنیم و چه زمانی که در دو سوی تور تنیس رودرروی یکدیگر قرا…

▫️ جالباسی‌ها هم خبر بد را دوست ندارند ✍🏻 محمد خیرآبادی نيمه‌های شب صدایی از اتاق پدربزرگ بيرون می‌آمد. چند هفته بيشتر از مرگ او نگذشته بود و هنوز تخت او در اتاق بود. به علاوه يك جالباسی ايستاده در پايين تخت كنار پنجره، يك فايل سه‌كشو در كنار تخت و روی دسته صندلی، ژاكت آبی رنگی كه هميشه به تن داشت. جالباسی فلزی، شب‌ها…