“خیال‌پرداز

گاهی نرسیدن، لطفِ پنهانِ سرنوشت است.‌‌

من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است ما برای آدم‌ها فقط پناهگاهی باشیم تا زمانی که، یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

گفتم می‌دانستی غم اگر ریشه کند؛ از دل، باغ می‌سازد؟ امّا نه برای شکوفه؛ برای ماندنِ درد.

نامت را در عمیق‌ترین چاهِ فراموشی انداختم، اما انگار بعضی نام‌ها سقوط نمی‌کنند؛ در تاریکی ریشه می‌دوانند و هر بار که دل ترک بر‌می‌دارد، از همان شکاف‌ها سبز می‌شوند.

معتادِ هیچ شدم؛ نه‌کاری،نه‌جایی،نه‌حتی‌حرفی.