یوژوآل

شوآف بلاگرا به مرحله گوشت و مرغ و یخچال فریزرشون رسیده. دو قدم راه می‌ری تو اکسپلور می‌بینی زنیکه با آرایش عروس یه دستِ گوسفند گرفته تو بغلش می‌گه:«بیاین با هم خریدامو مرتب کنییییییم»

يه ديدگاه ديگه‌ای هم که وجود داره دیدگاه منه که می‌گه مردمی که بلاگر دنبال می‌کنن لیاقتشون اینه که با گوشت و مرغ براشون کلاس بذاره. (این‌جا فقط درمورد شأن دنبال‌کننده‌های بلاگرا گفتم، وگرنه که واضحا برای بلاگرجماعت هیچ شأن و شخصیتی قائل نیستم).

دوستم اینو فرستاده. یادم اومد اون اوایل که اومده بودم و اسب سیاه افسردگی پیتیکو پیتیکو می‌کرد رو اعصاب و روانم، چند روز یه بار به صورت رندوم یه ویدیو مسیج می‌فرستادم تو گروه، با چشای قرمز و ورم کرده از گریه، می‌گفتم یاد فلان خاطره‌مون افتادم. بعد بچه‌ها زنگ می‌زدن دور هم گریه می‌کردیم. آدمی چه زود به همه‌چی عادت می‌کنه…

دوستم اینو فرستاده. یادم اومد اون اوایل که اومده بودم و اسب سیاه افسردگی پیتیکو پیتیکو می‌کرد رو اعصاب و روانم، چند روز یه بار به صورت رندوم یه ویدیو مسیج می‌فرستادم تو گروه، با چشای قرمز و ورم کرده از گریه، می‌گفتم یاد فلان خاطره‌مون افتادم. بعد بچه‌ها زنگ…

مثلا الان دوباره یک‌ماهه که هیچ‌کس رو از نزدیک ندیدم. دفعه‌قبلی روزشمار گذاشته بودم، برای یک هفته یه مراسم سوگواری جدا، یک ماه یکی دیگه، دو ماه یکی دیگه. بعد برای هرکدوم جدا جدا گریه می‌کردم، مثلا یادم میومد یک ماهه خواهرزاده‌مو ندیدم، یه چند روز فقط برای این مورد گریه می‌کردم. بعد مامانم، و الی آخر. هعی.