اتوپیانیست | محمد نصراوی

🖋 جستارک بزرگ‌ترین ضربه‌ای که به اتوپیا زده‌اند، این نبود که آن را غیرممکن خواندند؛ این بود که آن را بزرگ کردند. تا می‌گویی اتوپیا، ذهن می‌رود سراغِ شهری کامل، نظامی نو، انقلابی جهانی. و چون هیچ‌کدامِ این‌ها از دستِ من و تو برنمی‌آید، نتیجه می‌گیریم پس اتوپیا خیال‌بافی‌ست و برمی‌گردیم سرِ کارمان. دقیقاً همان چیزی که و…

بهشتی که سعادتِ ساکنانش بر تاریکیِ یک زیرزمین بنا شده باشد، اتوپیا نیست؛ آزمونِ خاموشِ وجدان است. (امشب، قسمت ۵ِ «اتوپیا و هوش مصنوعی»: اورسولا لوگویین و بهای پنهانِ سعادت) 🆔 @Utopianist_Nasravi

#اتوپیا_و_هوش_مصنوعی — قسمت پنجم تا این‌جا از دو کابوس گفتیم: زامیاتین و نظمِ آهنین، هاکسلی و لذتِ بی‌درد. حالا برویم سراغِ داستانی که هیچ کابوسی در آن نیست — و شاید برای همین از هر دو ترسناک‌تر است. سال ۱۹۷۳، اورسولا کی. لوگویین داستانِ کوتاهی نوشت به نامِ «کسانی که از اُملاس می‌روند». اُملاس شهری‌ست واقعاً زیبا. جشن …

📚 معرفی کتاب عنوان: «انسان تک‌ساحتی» ✍🏼 نویسنده: هربرت مارکوزه 👤 مترجم: محسن ثلاثی مارکوزه در این کتاب دست روی خطری می‌گذارد که از جنسِ سرکوبِ عریان نیست؛ خطری که دقیقاً از دلِ رفاه، فراوانی و توسعه‌ی تکنولوژیک بیرون می‌زند. او نشان می‌دهد چگونه جوامع پیشرفته، با برآورده‌کردنِ نیازهای ساخته‌شده و بخشیدنِ آسایشِ ظاهر…

🖋 جستارک دیشب وقتی آسانسور در قطعیِ کوتاهِ برق ایستاد، نخستین چیزی که خفه‌ام کرد نه تاریکی بود و نه کمبودِ اکسیژن؛ مواجهه با سکونی بود که خودم انتخابی در آن نداشتم. ما سال‌هاست که اصطکاکِ جهان را حذف کرده‌ایم و به‌جای آن «رفاهِ بی‌وقفه» تحویل گرفته‌ایم. همه چیز هموار شده است: از خریدهای بی‌درنگ تا متونِ آماده‌ای که اب…