‌اسلحه ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌

اگر روزی میان من و تو سکوت، آخرین واژه‌ی مشترکمان شد و فاصله، نامِ تازه‌ی ارتباطمان گشت، من از هر رهگذر سراغِ چشمانت را می‌گیرم و در هر غریبه، نشانیِ آشنای تو را جست‌وجو می‌کنم. مگر آشناییِ ما از نام و دیدار بود؟ تو را در عبورِ یک نسیم و در دلتنگیِ بی‌دلیلِ نیمه‌شب‌ها خواهم یافت؛

می‌گویند فدای سرت این نشد یکی دیگر، و نمی دانند آن که رفت جان بود! و ادمی را همین یک بیش نیست.

او شبیه فریادی‌ست که در سینه گم شده باشد؛ نه کاملاً رها شده، نه در دل مانده. میان آمدن و رفتن معلق است، همچون نغمه‌ای که در اوج ناگهان بی‌صدا می‌شود.

تو مهم بود بمانی که نماندی رفتی، جان که باید برود سفت به من چسبیده!

چشمانت به من نوید و امید می‌دهند اما سکوت تو مرا از یأسی کشنده لبریز می‌کند. آه، چقدر احتیاج دارم که زبانت نیز از چشم هایت یاد بگیرد؛ که زبانت نیز چون چشم هایت مهربان و نوازش دهنده شود. که زبانت نیز مانند نگاهت به من بگوید که تو، ناچار دلتنگش را چقدر دوست میداری. افسوس که زبان و لبان تو به قدر چشم هایت مرا دوست نمی‌دار…