سِنپای خسته

یکی از ژانرای خوبه که پوکیدم

روزام رو دور تند و هیجان انگیز و جالب و بسیار شلوغ دارن میگذرن. با کلی تجربه جدید که سرعت رویدادشون انقدر زیاده که مجال تعریف کردن نیست.

راستی یه دوستی (دختر) بهم گفت تاحالا کسی بهت گفته صدا و لحنت آدم رو مجاب میکنه ساعت ها پای حرفات و داستانات بشینه؟ گفتم آره. ادامه داد: خب تاحالا ازش استفاده هم کردی؟ رفتی دنبال دوبله و کتاب صوتی؟ گفتم نه چون واقعا فکر میکنم مسخرم میکنن و تعریف نیست این. وگرنه اتفاقا یکی از علاقه هام این بوده که یکی پیدا شه منو ببره اس…

این دوست صداش خیلی خوبه اصلا صداش کاملا دوبلوریه ولی میدونید چه چیز جالبی بهم گفت؟ وقتی بهش گفتم چطور صدای خودت که به این خفنی هست رو با من مقایسه میکنی و میگی منم میتونم برم عضو فلان بشم، در جوابم گفت: صدای خفن لزوما به معنای با استعداد بودن تو داستان سرایی نیست. من صدام خوبه اما وقتی دوبله میکنم یا کتاب میخونم مخاطب …

و میدونید بچه ها. ایشون فکر میکنم تا جایی که یادمه ۵ امین نفریه که این حرف رو بهم زده و ازم تعریف کرده. چه دختر چه پسر. بعد اینا درحالیه که اکس من از صدام و لحن صحبتم خوشش نمیومد و یکبار علنا بهم گفت نرو سراغ دوبله و اینا با کله میخوری زمین چون اصلا استعدادش در تو نیست و وقت تلف کردنه. و اون حرفش همانا و این تو ذهن من …