“کالبـد آبـی”

شب.

پراکنده‌ی آخرای ماه، از شلوغ‌ترین روزها.

جمعه است، غم می‌آید، پنجره باز است، از میان پرده عبور می‌کند، آرام دستی روی شانه‌ام می‌کشد و درودی می‌فرستد، سرشار از بغض. از من استکانی چای می‌خواهد، من چای خود را تقدیمش می‌کنم، می‌نوشد و در لحظه‌ای کوتاه به اندازه‌ی پلک زدن، در وجودم رخنه می‌کند. حتی اگر چای را هم بالا بیاورم، نمی‌رود. اگر کتاب هم بخوانم، لذت می‌برد…

جزئیات؛ [مجموعه‌ی پیش از رفتن]

من از لذت بردن می‌ترسم. امروز هوا گرفته بود، شدت گرما زیاد بود، صبح گرمازده شدم.(درحالی که سرما هم خوردم و گلودرد امان نمی‌ده.) آسمون ابری بود، چند قطره‌ای بارید، من زیستم، اما گرفته بودم، مثل آسمون. آسمون حوالی عصر نارنجی شد، چرا انگار هوا چرک شده بود؟ بارون بارید، گرم بود، هوا چرک بود. من از لذت بردن می‌ترسم، این رنج…