• لذت متن | ابراهیم سلطانی •

تحمل کردنِ درد و رنج آن‌قدر دشوار است که آدم برای پرهیز از دردهای خودش، گاه خواسته و گاه ناخواسته، مایه‌ی درد و رنج دیگران می‌شود. انگار درد و رنج از منافذِ پیدا و پنهانِ مناسباتِ آدم‌ها نفوذ می‌کند. به کجا؟ مقصدِ نهایی: نامعلوم. #ابراهیم_سلطانی @ThePleasureOftheText

کودک، ذهن و زبانِ پرورده‌ای ندارد. به همین خاطر، رنج‌های کودکی، پیشا-زبانی هستند: بی‌زبان‌اند. رسیدگیِ بالغانه به رنج‌های کودکی، در واقع، زبان بخشیدن به آن‌ رنج‌هاست. و این یکی دیگر از معجزاتِ زبان است: راهی به رهایی از رنج‌های روزگارِ سپری‌شده. هرچند که گاهی آن‌ رنج‌ها آن‌قدر دور هستند و در سنینی بسیار پایین رخ داده‌ا…

شاعران و نویسندگانِ فرهنگ‌های گوناگون، در طول تاریخ، «غم» را به کوه، به دریا، به آسمان، به بیابان،…تشبیه کرده‌اند. انگار اندوه‌ِ انسان‌ها آن‌قدر «گسترده» و «طبیعی» و «ناگزیر» بوده است که فقط این پاره‌های بزرگِ طبیعت می‌توانسته‌اند اندازه، جنس، و پیامدهای آن را نشان دهند. #ابراهیم_سلطانی @ThePleasureOftheText

انزجارِ تؤام با تهوع (disgust) احساسی‌ست که بیش و پیش از آن‌که روان‌شناختی باشد، فیزیولوژیک است. انسان‌ها در طولِ تاریخِ تکامل‌شان، این احساس را پرورش داده‌اند تا مسمومیتِ غذایی آن‌ها را نکُشد. این احساس به آن‌ها کمک کرده از خوردنِ چیزهایی که ممکن است مسموم‌شان کند، پرهیز کنند. اما نکته‌ی جالب، و در عین حال دردناک، این…

سنکا، فیلسوف و سیاستمدار رواقی روم باستان، در شعری خطاب به رنج‌های بشری می‌گوید: ای رنج! اگر اندک باشی تو را تاب می‌آورم اگر تاب‌آوردنی نباشی کوتاه خواهی بود. امیدِ واقعی در دلِ نومیدیِ واقعی‌ست که معنا می‌یابد. نومیدیِ واقعی یعنی همین رویکردی که سنکا به رنج‌های تاب‌نیاوردنی دارد، مثلاً به مرگ: مرگ، ترسناک نیست، پایانِ…