بـازمــانده

دکی جون یادته اون شبو که حبیب گفت بی‌برگ و بارم، چیستم من فکر کردم چیستان میگه؟ خب باس بهت بگم اشتب فهمیدیم ما از ریشه و اشتباهم جواب دادیم. نه که بد بوده باشه ولی گفتم پاییزی حبیب؟ چپ‌چپ نیگام کرد، فکر کردم حالش بد شده... گفتم آبت بدم، نونت بدم؟ نورت بدم برگ بیاری بارم بدی؟ برگشت گفت زر نزن مخلوطی، مگه جمشیدو ندیدی؟ ی…

اصلاً دُکی؛ آدما غماشونو کجا می‌کارن که بی‌برگ و بارن اینقدر؟

خیلی‌وقته که آدما روح‌پریده‌ان انگار...

سرد بود. سرد بود هر روزش. هر روز از پاییز امسال، سردم بود. انقدر بهش نرسیدم، انقدر تنِ شاخه‌های حیاط پشتی لباس نکردم، انقدر بهشون آب ندادم، دست خورشید رو نگرفتم نگفتم بیا بتاب خورشیدی، بیا بتاب که لباس‌شون بشه، درش نیارن یه‌وخت عریون‌شنا، خوبیت نداره اما حبیب گفت: «ولشون کن دیوونه، مگه ندیدی دلبر چطوری به لُخت‌شون نیگا…

برفا که پرواز نمی‌کنن؛ سقوط می‌کنن... مثل من.