خونهٔ روشن

او همچون درختی که باد خزان تمام برگ‌هایش را ریخته باشد، زنی تنهای تنها بود. اوسامو دازای، نه آدمی

من عاشقِ سکوتم؛ عاشقِ کُندی... عاشقِ اون لحظه‌هایی که هیچ اتفاقی نمی‌افته. عاشق آبیِ آسمون، سیاهیِ شب و صدایِ پایی که تویِ تنهایی می‌پیچه.عاشقِ دیدنِ گل‌هایی‌ام که تو بهار، با شکوفه‌هاشون خودشون رو نشون می‌دن. قبلاً فکر می‌کردم این زمین‌های ساکت و خالی، بویِ مرگِ نزیسته می‌دن… اما حالا، انگار یه جورایی حسِ زندگی رو بهم…

«شادی همچو آب لطیف صاف، به هر جا می‌رسد، در حال شکوفه‌ی عجبی می‌روید. غم همچو سیلاب سیاه، به هر جا که رسد، شکوفه را پژمرده کند و آن شکوفه که قصد پیدا شدن دارد، نَهِلد که پیدا شود.» -مقالات شمس

؛

امروز را در خانه می‌مانم؛ و در به روی کسی نمی‌گشایم. اما بی‌در و پیکر است خانه‌ی ذهنم، می‌آیند و می‌روند. دوستان ناموافق، آشنایان ناسازگار...