Hanet

دلم یه ذره شده برای وقتایی که کوچیک‌تر بودم و شروع هر تابستون واسم یادآورِ سفرِ جاده‌ای خانوادگی بود و منتظر بودم مرخصی مامان و بابام شروع بشه تا مامانم رو تلفن به دست ببینم که مشخش بشه همسفر امسالمون قراره کی باشه. برای اینکه ساعت سه صبح وسایل سفر رو توی ماشین قرار می‌دادیم و یادمون بود دفترچه‌ی نقشه‌ی مسیر رو جا نذا…

انتهای فصل یازدهم از کتاب، یکجوری میخکوبم کرد و شوکه شدم که تا چند دقیقه به کلمه‌های کتاب خیره شدم و باورم نمیشد همچین چیزی اتفاق افتاد. ای آدامِ بیچاره.

اون لحظه‌‌ای که سرت جای درستِ بالش قرار می‌گیره، غذایی که توی دلت هوس کردی شام امشبت شده، گیاهی که هر روز بهش نگاه می‌کنی جوونه زده، موهات بدون هیچ تلاشی خوش استایل می‌مونه، یک نوتیف پیام از کسی که دوستش‌ داری بالای گوشیت دیده میشه، شیشه‌ی پنجره تاکسی تمیزه، جوش روی صورتت بالاخره از بین رفته، تیک خوردنِ برنامه‌ی یک رو…

الان داشتم به این جزئیات کوچیک که در طی روزهای مختلف اتفاق میفته و کمی حس خوب داره فکر می‌کردم. اثراتِ سکوتِ خونه توی شب‌های تابستونه.

شاید در درون ما برکه‌ای اسرارآمیز وجود دارد که گیاهان زشت و بدنهاد در آن جوانه‌ می‌زنند و رشد می‌کنند ولی در اطراف آن پرچینی وجود دارد که همیشه از رشد کامل این جوانه‌ها جلوگیری می‌کند. آیا این امکان وجود ندارد که در برکه‌های تاریک درون بعضی انسان‌ها، زشتی‌ها به اندازه‌ای رشد کند که از آن پرچین بگذرد، و آزادانه به همه …