تا اوج‌ بمان..

این ترم کارورزیای بیمارستان شروع میشه و امروز ک داشتم روپوشمو اتو میزدم اون آرم رو جیبش ک اسم دانشگاهه انگار یکی از قشنگ تریناس برام اولین بیمارستانی ک افتادم شهدای تجریشِ همون جایی ک هر بار از جلوش رد میشم ب خودم میگم ی روزی اینجا کار میکنم من اصلا نمیدونم موفقیت ینی چی نمیفهمم کدوم رشته بهتر از اون یکیه ولی از فردا م…

برنامه ی ازمون های قلم چی،گزینه دو،ماز تجربی ✨

حس عجیبی دارم الان ک میخام پیام بذارم غریبی از فضایی ک امن بود برام از فضای کانالی ک ی روزایی حس میکردم چقد دوسش دارم این مدت درگیر روزمرگی و کار و ی سری چالشا و درگیر مقایسه منفی خودم تو این فضا شدم حس میکردم حرفام و حضورم کافی نیست و کم کم دیگه دستم نرفت ب حضور تو نقطه امنم… ولی خب سلام 🩵

ی روزایی فک میکنیم این دیگه تهشه ولی خب واقعیت اینه دووم میاریم سخت و آسون میگذریم و میگذره ی روزی ی روزنه ای باز میشه ک غم لحظه هایی ک تحملش رو شونه هامون سنگینی میکرد میشه ی خاطره ی دردناک ی حسایی و لااقل تا وقتی رد زخمای قبلی خوب نشده نباید بذاریم باز تجربه کنیم بیا این بار ب هر قیمتی ک شده باخت نده رک بگم چیزی ک اخ…

دقیقا همون وقتی ک کلی آدم دارن از همون مسیر رد میشن بیا باهم صب تا شب غر بزنیم از سختیِ راه و روزامون و بدشانسیامون آخرش، چی….؟