شبکه چهار در پنج بامداد.

امروز کسی بین قطع امید تام از آدمی یا که نا، بهمه‌اشان بابت عجله و درد حق دادنم. احتمالا در انتها باین نتیجه برسم کشایسته‌ی مرگیم همه. هرچند، الان هم رسیده‌ام.

ازین خانه بآن خانه دویدن، خودم را غرق دیوارها کردن. من بیشتر عمر، با دیوارها تعامل داشتم تا با آدم‌ها.

دخترکی بیچاره شده. هنوز زشت است بزعم خود، هنوز چاق. گوی از نوجوانی به بعد نشد که خودش را بشناسد. سردرگم و کلافه‌است. باین تن چنگ می‌زند، بآن تن، لمس را التماس می‌کند و هیچکس دوستش ندارد. بود و نبود او را، فرقی برای کسی نیست. زشت شده بیچاره. ته گرفته. گاهی از خود بی صدا می‌پرسم. "چرا نمی‌میرد؟"

غم دارد که تعبیری غلط از جنسیت خودت باشی. زن باشی و تنها چیستی مادی تنت دلالت کند برین تصدیق. دلسردم می‌کنند زنانی که بی رایحه و رنگ‌اند. بمن ربطی ندارند البته. شاید این منم که، زن را بیش از اندازه شاعرانه باور کردم.

هرچند که من هم تعبیری درست از واژه ی مرد نیستم. درین سنی که اکثر همقطارانم، لااقل پنج سال از آنچه که باید مرد و پیرتر بنظر می‌رسند، من هنوز بشکلی شکننده پسر بنظر می‌رسم. نمی‌دانم. شاید حق این توقع درم نباشد.