My Whole Universe...

خونی که روی صورتش نقش بسته بود بازتاب پرتو های نفرت آغشته به آزادی امیالش بود. لذت ذره ذره جذب پوستش میشد و در رگ هایش قهقهه میزد. او دیوار ذلت را با خون به ریزش وادار کرده بود و برای چشیدن شکار جدیدش لحظه شماری میکرد.

دیشب موقع خواب و بیداری، ی چیزایی توی ذهنم اومد ی سری کلمات خفن که قابل توصیف نیستن، نتونستم پاشم دفترمو بردارم بنویسم، چون فک کنم خواب بودم! و الانم یادم نمیادشون! عجب بدبختی ای داریما 💔

بوسه‌های خونین بر روی چشمانی سرد. چه رنگی بودند؟ آبی؟ نمیدانم! شاید هم بنفش! لب‌هایم داغ بود. گفتم چشمانت را ببند! بوسیدمش، مژه‌های بلند و فِرَش را حس کردم. گفت فشارت افتاده؟ گفتم چطور؟! گفت آخر سرمای لبانت اشک چشمانم را خشک کرد! 1401/6/23 23:22

دستم را گرفت و بر روی گلویش فشرد. گفتم چیکار می‌کنی؟ گفت بِکَن! گفتم چیو؟ گفت چنگ بزن، خفه‌ام کرده است! نه پایین می‌رود و نه بالا می‌آید. این وسط که گیر می‌کند، دست و پای آدم را می‌بندد. نه توان ادامه می‌گذارد و نه نوای رفتن! برزخ! نه پولداری و نه فقیر! نه دانایی و نه نادان! پاره‌اش کن تا نجاتم بدهی! تا بتوانم تکلیفم ر…

در نقطه ای از خلا معلق بود . افکارش گسترده تر از آن بود که متمرکز شود او گم شده بود در ادامه یا توقف؛ در تصمیمی عجولانه غرق شده بود و در انتظار نجات بود، اما آیا اینبار نجاتی درکار بود؟ یا فقط سیاهی و غم. غباری آغشته به نفرت در ریه هایش در حرکت بود و نفس هایش را به شمارش انداخته بود اما غبار تا زمانی که ریه هایش از آبی…