روزی روزگاری، ساهي.

“این مختصر نظاره‌ی ما در خور تو نیست، ما را تمام دیده کن و رو به ما نما.”

*مانده بودم چه بگویم از دردِ دلم، اشکم از دیده روان شد، خودت فهمیدی.

*ای که می‌دانی ندارم غیر درگاهت پناهی.

کاش کسی کتاب چشم‌هایش بزرگ علوی رو برام می‌خرید و صفحه‌ی اولش می‌نوشت : چشم‌هایت مثل غزلی ‌است، که مولانا سروده باشد و شجریان بخواند.

درِ گوشم می‌گوید ”هیچ‌‌کس و هیچ‌چیز به ذات خودش غمگین نیست”سرم را می‌کشم، به چشمانش خیره می‌شوم، نگرانم شده یا فقط چیزی گفت تا گفته باشد؟ می‌خندم. “من چند وقته کلا غمگینم” خیره نگاهم می‌کند. “یعنی هیچ‌چیزی وجود نداره که خوشحالت کنه؟” یاد تو می‌افتم. یادِ چشمان قهوه‌ای و نگاهت که قلبم را در آغوش می‌گیرد. سرم گرم زندگی ب…