سَبيدو

اول بغض بعد تحلیل، این نه از طغیان احساس که نتیجه‌ی منطقی زندگی تو این زمانه‌ست

دست آدم نیست، هی برمیگردی به اون لحظه‌ی قبل از فاجعه و عاجزانه میخوای یه کار دیگه‌ای بکنی، یه تصمیم دیگه‌ای بگیری، توی سرت مدام میخوای جلوی اتفاق قبلا افتاده رو بگیری و نمیشه، و اینجوری مدام توی خلوتت هم شکست میخوری

شکست مقدمه‌ی پیروزیه، فقط گاهی

از سرشب که میشه دیگه کم‌کم نور خونه رو کم میکنم، در واقع به استقبال تموم‌شدن روز میرم، اصرار دارم که زودتر تموم بشه، همزمان به موسیقی گوش میدم، به هرچیزی که جای حرف‌هایی که نگفتم رو بگیره، حرف‌هایی که فکر میکردم گفتنش انرژی میگیره، ولی حالا فهمیدم نگفتنش بیشتر خسته‌ت میکنه، قبلترها تماشای آسمون شب موقع دودگرفتن آرومم م…

از فلاکت بدتر خوکردن بهشه