شیشه‌ی عمر

بعضی‌ها با مکالمه یه جوری رفتار می‌کنن که انگار داریم نوبتی سخنرانی می‌کنیم. من که حرفم تموم شد، نوبت اونه که متن از پیش آماده کرده‌ش رو ارائه بده. و محتوایی که قراره ارائه بده رو هم، قبل از این‌که بدونه من از چی حرف می‌زنم (یا بدون اهمیت به حرف من) تنظیم کرده. مثلا موضوع حرف کتابه. من می‌گم کتاب مورد علاقه‌م هری پاتر …

توی یه مکالمه جذاب و روون، حرفای ما باید به هم‌دیگه ربط داشته باشه. اگر کسی یک جمله از صحبتِ من با شما رو برید و گذاشت تو صحبتِ من با کلاوس بودلر، اون جمله باید نابجا و خارج از کانتکست به نظر بیاد. برای این که این اتفاق رخ بده، باید یه کانتکستی شکل بگیره بین من و شما. اگر هر کس یه پاراگراف درباره خودش صحبت کنه، هیچ صحب…

بعد مثلا بعضی وقتا آدم می‌خواد درباره کتاب مورد علاقه‌ش حرف بزنه، ولی نمیاد همون اول شیش پاراگراف درباره هری پاتر و تالار اسرار مدیحه‌سرایی کنه. یه مقدمه ارائه می‌ده و منتظر می‌مونه ببینه طرف مقابل کجای قضیه براش جذابه، که از همون‌جا صحبتو ادامه بده. مثلا آدم می‌گه کتاب مورد علاقه من هری پاتر و تالار اسراره، وقتی هشت س…

اصلا ببینید این‌جوری بگم براتون. من اگر درباره حرف طرف مقابل هیچ سوالی نپرسم، هیچ شوخی‌ای باهاش نکنم، هیچ کامنتی درباره‌ش ندم، و کلا واکنشم این باشه که از خودم حرف بزنم؛ یا می‌خوام تحقیر و اذیتش کنم، یا می‌خوام از مکالمه پرتش کنم بیرون، یا موضوع داره اذیتم می‌کنه و می‌خوام کلا حرف رو عوض کنم. امکان نداره تحت هیچ شرایط …

این وسط یک لگد بی‌ربط هم می‌زنم به کسایی که واکنششون به درد و غمِ گوینده شماره یک اینه: - این که خوبه، من... 🦵 - برو خدا رو شکر کن، من... 🦶 - منم خیلی درد و غم، نگم برا... 🦵 - این که چیزی نیست، گرسنگان سومالی.‌.. 🦶 بیا این کاپ بدبختی مال تو. در خلوت خودت برقش بنداز‌. 🏆