من چراغ‌ها را روشن می‌کنم.

این روزها که همه خسته، درمونده و مستأصلیم، آدم باید یه طوری راه بره که تیکه‌های تیز و شکسته‌ش به کسی گیر نکنه و یهو یه رابطهٔ نرم و نازکِ چندین ساله که مثلِ حریر رویِ سرت نگهش داشته بودی، نخ‌کِش نشه.

از دروغ بدم میاد و از آدمِ دروغگویی که می‌فهمه من فهمیدم دروغ میگه ولی از رو نمیره؛ بیشتر.

لیستِ کتاب‌هایِ کوتاه اما نابِ پیشنهادیِ شما برایِ آخر هفته: - دوست بازیافته — فرد اولمن - اتاق شمارهٔ ۶ — آنتوان چخوف - موش‌ها و آدم‌ها — جان اشتاین‌بک - مرگ ایوان ایلیچ — لئو تولستوی - شب‌های روشن — فئودور داستایفسکی - نابغهٔ مطرود — آیزاک آسیموف - ۱۱ دقیقه — پائولو کوئلیو - دروغگویی روی مبل — اروین یالوم - برادرزاده…

چه بخوای، چه نخوای، هر انتخاب و تصمیمی یک بهایی داره؛ پس حداقل به خودت اجازه بده، بهای انتخابی رو بپردازی که فکر میکنی دلت بیشتر باهاشه و حس بهتری بهش داری، توی همین زمان و با همین میزان تجربه.

خدایا اگه هنوز این گوشه از جغرافیا رو می‌بینی، لطفا تا آخر مرداد یه چراغ از اتاقای تاریک و ترسناک زندگیمونو روشن کن.