عــزیزکرده بــدون نــعنا

دودِ سوزوندن خاطرات و نادیده گرفتن افکار ، مغز رو از کار میندازه..مگه نه؟

همیشه دیر میرسم ، مگه نه قلب؟!

مسیری که با من شروعش کنی تهش چشمات چیزی جز تاریکی نسیبشون نمیشه ، تمامِ من ختم میشه به غم ، همراه من بودن مثل این میمونه که نقابِ خوش خیالی رو به صورتت بزنی و همون موقع که انتظارش رو نداری از بالای بلندترین دره به پایین سقوط کنی و چیزی حس نکنی ، چون که بار ها و بار ها طعمِ سقوط رو چشیدی و حالا برات رنگ باخته. Reminder …

میدونم برف ، تو فقط بعد از هر شکستن نیاز داشتی که یکی کنارِ گوشت زمزمه کنه که هنوز هم کافی ای حتی اگه بار ها و بار ها تلاش کنی و باز هم بازنده باشی ، تا حس کنی هنوز زنده ای.

ذوقمو کور کردی و ازم فقط غم بجا موند و حالا زمزمه میکنی که رنگِ لبخندت غیر قابل لمسه.