"روانکاوی و آرزومندی"

«گسست و بازسازی: دیالکتیکِ سوگ و هویت در تجربه‌ی مهاجرت» آیا می‌توان بدون از دست دادنِ بخشی از هویت، به سرزمینِ جدیدی تعلق داشت؟” مهاجرت، تنها جابه‌جاییِ مختصات روی نقشه‌های جغرافیایی نیست؛ مهاجرت، یک «سفرِ روانیِ پرخطر» است ؛ سفری که در آن، مرزهای جغرافیایی، با مرزهایِ وجودیِ انسان تلاقی می‌کنند. از دیدگاه سلمان اختر،…

تقویم‌ها دروغ می‌گویند؛ آدمی ساعت‌شمار ندارد. در روان‌کاوی آموخته‌ایم که زمان، آن خطِ صافی نیست که رویِ کاغذِ تقویم‌ها کشیده‌ایم. در ساحتِ ناهشیار، چیزی به نام «گذشته» وجود ندارد؛ هر چه بوده، همواره «هست». آن زخمِ قدیمی، آن لبخندِ دور، آن لحظه‌یِ تلاقیِ نگاه‌ها... همه در اعماقِ ناهشیارِ ما، هم‌اکنون در حالِ نفس کشیدن‌ا…

زمان، در چنگالِ تروما در روان‌کاوی، تروما را نه با «شدتِ درد»، بلکه با «نسبتِ آن با زمان» می‌شناسیم. وقتی زندگیِ عادی در جریان است، زمان، گذشته را به حال و حال را به آینده می‌دوزد. اما تروما، سدِ این جریان است. تروما یعنی شکستِ زمان. وقتی آسیبی عمیق رخ می‌دهد، روانِ فرد توانِ «هضم» یا «تاریخ‌گذاری» آن را از دست می‌دهد.…

بدن؛ بایگانیِ ناگفتنی‌ها ایگو استادِ فرار است. ممکن است سرکوب کند، آدرسِ غلط بدهد، یا گفتی‌ها را پشتِ نقابِ فراموشی پنهان کند. اما بدن، هرگز سکوت نمی‌کند. در روان‌کاوی، ما با حقیقتی تکان‌دهنده روبرو هستیم: تروما، که نه تنها یک تجربه‌یِ ذهنی نیست؛بلکه یک «حکاکی» بر کالبد است. وقتی رنجی چنان عمیق است که کلماتِ آدمی در بر…

آنچه سرکوب شده، بازمی‌گردد فروپاشی همیشه به معنای ویران‌شدنِ ناگهانی نیست؛ گاهی فقط لحظه‌ای‌ست که روان دیگر نمی‌تواند میان آنچه زیسته، آنچه سرکوب کرده و آنچه هرگز به زبان نیاورده، تعادل برقرار کند. انسان در ظاهر بیدار است، اما چیزی در درونش از نظمی دیگر پیروی می‌کند؛ نظمی که با ساعتِ جهان هماهنگ نیست. از همین‌جا اضطراب…