پوریا پلیکان

خودم را در آغوش کشیده‌ام و در برابر مرگ چنان ایستاده‌ام که انگار آینه‌ای روبه‌روی آینه‌ای دیگر #پوریا_پلیکان @pooria_pelican ✍️ 🍷

می‌گذارم مرگ بیاید دستی به صورتم بکشد و هرچه را می‌خواهد با خود ببرد لبی که به تو آغشته است به زندگی ادامه می‌دهد #پوریا_پلیکان @pooria_pelican ✍️ 🍷

سُرایشِ این شعر با جنون همراه بود. دیوانه‌وار و خشمگین راه می‌رفتم وُ سطرها یکی پس از دیگری به دهانم هجوم می‌آوردند. برادر: و آخرین گلوله‌ای که به او شلیک کردید نیز از تنش بیرون رفت حالا تنها مانده تنها با چند حفره‌ی تاریک کوه است با غارهایی که به هیچ کجا نمی‌رسند و غارنشینان از تنش رفته‌اند کوه است و خشکیده آنقدر که پ…

در قاب‌های خالی عکس تو را می‌بینم در عکس‌های تو تنها خودم را که تنها قدم می‌زنم که تنها زندگی می‌کنم و آنقدر به دود کردنِ تنهایی ادامه می‌دهم تا صفحه‌ی زمان تاریک شود عکس‌ها ثانیه‌هایی باد کرده‌اند جنازه‌هایی که خاکشان نکرده‌ایم و ما مگس‌هایی اسیر در دست زمان که از ثانیه‌ای به ثانیه‌ای دیگر لغزانده می‌شویم گوش تیز کرده…

بو می‌کشم موهای خیست را و همچنان که تنم در خانه ایستاده سرم به زیر آبشار می‌رود #پوریا_پلیکان @pooria_pelican ✍️ 🍷