ادبستان شعر پارسی

از غزل‌های حسین منزوی: آمد غروب و باز دل تنگ من گرفت همچون دل غریب برای وطن، گرفت خاکستر حریقِ افق بر دلم نشست آیینۀ شکسته، غبار مِحَن گرفت مرگ آن قدر به زندگی‌ام عرصه تنگ کرد تا جای و جامه، حالت گور و کفن گرفت در راه بود موکب گل‌ها که ناگهان پاییز بی‌امان به شبیخون، چمن گرفت آن آبشار همهمه افتاد از خروش و آن جویبار زم…

رویم چو زرِ زمانه می‌بین و مپرس این اشکِ چو ناردانه می‌بین و مپرس احوالِ درونِ خانه از من مطلب خون بر در آستانه می‌بین و مپرس [ مولانا/ رباعیات ] #مولانا #رباعی صفحۀ اینستاگرام

بیچاره من! که سفینۀ سینه بر دریای اندوهِ بی‌پایان افکنده‌ام، نمی‌دانم که به ساحلِ مَخلَص رسد یا به گردابِ هلاک فرو رود... مرزبان‌نامه، باب هشتم [ داستان برزگر با گرگ و مار ] #نثر_پارسی #نثر_عرفانی صفحۀ اینستاگرام

من به فریاد، همانند کسی که نیازی به تنفس دارد، مشت می‌کوبد بر در پنجه می‌ساید بر پنجره‌ها، محتاجم. [ فریدون مشیری ] #فریدون_مشیری صفحۀ اینستاگرام

تُرّهات از دعوی و دعوت مگو رو، سخن از کبر وز نخوت مگو چند حرفِ طُمطُراق و کار و بار؟ کار و حال خود ببین و شرم دار کبر، زشت و از گدایان زشت‌تر روز، سرد و برف و آنگه جامه تر چند دعوی و دَم و بادِ بروت* ای تو را خانه چو بَیتُ العنکبوت... [ مثنوی، از دفتر اول ] *باد بروت: خودنمایی #مولانا صفحۀ اینستاگرام