پائولو کوئیلو

یک بار است زندگانی. یک بار. همان یک بار که نسیم صبح را به سینه فرو می دهیم، همان یک بار که عطش خود را با قدحی آب خنک فرو می نشانیم، همان یک بار که سوار بر اسب در دشت تاخت می کنیم، یک بار.. یک بار و نه بیشتر. بعد از آن دیگر تمام عمر را ما دنبال همان چیزها می دویم، بعد از آن دیگر تمام مدت را به دنبال همان طعم اولینِ زندگ…

خوشبختی توپی است که وقتی می‌غلتد به دنبالش می‌رویم و وقتی متوقف می‌ماند به آن لگد می‌زنیم !!! 🤔 🤔 🤔 #شاتوبریان @paulocoelho

بوی یلدا را میشنوی ؟ انتهای خیابان آذر ... باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان . قراری طولانی به بلندای یک شب شب عشق بازی برگ و برف. پاییز چمدان به دست ایستاده عزم رفتن دارد آسمان بغض میکند میبارد خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنی ست دقیقه ای بیشتر مهلت ماندن میدهد . آخرین نگاه بارانی اش را به درختان عریان میدو…

قاصدک های لجوج را دوست دارم ... همان هایی که روی شانه ات می نشینند می تکانی.. روی سینه ات می نشینند می تکانی.. روی کفش هایت یا به پاهایت می افتد دیگر دلت نمی آید پا رویش بگذاری خم میشوی؛ می نشینی؛ وآهسته آن را کف دستهایت می گذاری به لبهایت نزدیکش می کنی اما نبوسیده پرواز می کند وتو را باحسرتی شگفت تنها می گذارد !!! 🤔 …

دعایم مشتی دانه بود در ایوان تا پرنده ای بیاید و بخورد و به خدا بگوید این دانه که خوردم از ایوان خانه ای بود که صاحبش دعایی داشت و خدا بگوید: با آن دانه که خوردی، تنت اندکی گرم شد؟ بالت کمی جان گرفت؟ و پرنده بگوید: بله اندکی .. و خدا بگوید: بیا این استجابت را ببر و بگذار در ایوانش به پاس همان اندکی !!! 🤔 🤔 🤔 #عرفان_…