فاضل نظری

@OstadFazelNazari فخر است برایش که بخوانند فقیرش شاهی که به درگاه تو افتاد مسیرش پیش تو که بر خاک و بر افلاک امیری خاکش به سر آن کس که بخوانند امیرش هر کس که به انکار تو و قدر تو پرداخت سلطان هم اگر بود کشیدند به زیرش بی‌مهر تو این گمشده سیارۀ تاریک آبستن رنج است چه دریا چه کویرش دل سوی تو آورده پناه از غم دنیا این طف…

@OstadFazelNazari بار غم تو را به دل من سپرده‌اند وای از امانتی که به رهزن سپرده‌اند بی‌درد‌ می‌رسد به نظر کاج بردبار جایی که بیدها به خزان تن سپرده‌اند ما صلح‌پیشه‌ایم نه اما شبیه خلق کز ترس جنگ خانه به دشمن سپرده‌اند دل نرم شد ز داغ و بر آن پتک غم زدند آهنگرا! به دست تو «آهن» سپرده‌اند تاریک نیست عاقبت پیلۀ امید پرو…

@OstadFazelNazari در این میخانه مستی می‌کنند از فرط هشیاری نمی‌بینند غیر از دوست را در خواب و بیداری چو عطر از شیشه، روح از جسم شوق پر زدن دارد نمی‌گنجند جان‌ها در بدن‌ها از سبکباری کمند عشق را پیچیدگی این بس؛ که در دامش گرفتاری‌ست آزادی و آزادی گرفتاری به دندان هم نشد تا خیمه مشک آب را بردن چه شرح جانگدازی داشت معنای …

@OstadFazelNazari هیچ دلی عاشق و دچار مبادا عاقبت چشم، انتظار مبادا می‌‏روی و ابرها به گریه که برگرد! چشم خداوند اشک‌بار مبادا تشنه‌لبی مست رفته است به میدان این خبر سرخ ناگوار مبادا! تشنه‌لبی مست رفته است به میدان آینه با سنگ در کنار مبادا تشنه‌لبی مست رفته است به میدان وعدۀ دیدار بر مزار مبادا تشنه‌لبی مست رفته است ب…

@OstadFazelNazari با لبان تشنه آن ساعت که افتادی به خاک لَم ‌تَقُل شَیئًا سِویٰ قُم یا أخا أدرِک أخاک مشک دور از دست گریان‌است و قدری دورتر مانده بر صحرا لبی خندان و جسمی چاک‌چاک عِندمَا کُلٌ یَرَونَ المَوتَ اَحلی مِن عَسل خاک گلگون را نمی‌شویند جز با خون پاک کُلُّ مَن فِی الموکبِ قالَ خُذینی یا سُیوف تشنگان عشق را از …