در جست‌و‌جوی آلاسکا

I just don't know what I'm supposed to be ;

نوشته بود "مشکلت اینه که همش می‌خوای درستش کنی، اما باید رهاش کنی."

همه‌مون داریم به نوبه‌ی خودمون تلاش می‌کنیم که برگردیم به روزهای عادی قبل از همه‌ی این اتفاق‌ها.

همه انگار سوارِ قطاری شدیم که نمی‌دونیم کجا می‌ره؛ فقط می‌دونیم به این زودی‌ها نمی‌تونیم پیاده بشیم و با هر ایستگاهی که رد می‌شه هم بیشتر از قبل مطمئن می‌شیم که اصلا نمی‌دونیم داریم کجا می‌ریم.

یهو می‌بینی داره جزئیات خاطره‌ی مورد علاقه‌ات یادت می‌ره. زمان واقعا وحشی و بی‌ملاحضه و ترسناکه.