November 25th

شبی در آپارتمان شیشه ای نوسازی در محله پراسپکت بروکلین؛ بین جمعیتی شاد و بلند و متنوع نشسته بودم از دختر و پسر و سیاه و سفید اغلب دانشجو. خودم هم دانشجو و مسافر بودم. چهارنفرشان هفته قبل آپارتمان را در آن برج تازه اجاره کرده بودند و هنوز کلید را تحویل نگرفته، مهمانی داده بودند. وسایل در جعبه ها، بوی رنگ تازه می آمد. ق…

چندین سال بعد از آنکه طوبی و معنای شب و گزارش یک زندگی را هر کدام چند بار خوانده بودم، دیگر شهرنوش پارسی پور سالهای زندانش را کشیده بود، بعد کتابفروشی دستفروشانه که در شأن هیچ نویسنده ای نیست وطن را به جبر، ترک کرده بود. در فیس‌بوک ویدیوی کوتاهی منتشر کرد نقل به مضمون: من شهرنوش پارسی پور، به زودی مسکن محل زندگی ام را …

پس از این، هرگز رنگ «بی خبری، خوش خبری» را خواهم دید؟ پس از این، من هم روزی پیامی دلگرم کننده، یک اتفاق کوچک روشن، یک خبر که به خوبی اش بیاویزم، خواهم گرفت؟ روزی خواهم فهمید پایداری صلح، پرچمش چه شکلی است؟ روزی در کوچه ما هم عروسی می شود؟ یا تا دم بی بازدم آخر، همین شکلی است؟ آن امیدورزی، که هنر من بود.... @November25t…

عصبانی بودم. از بسیاری. از بسیاری. از مناظری که از خارک می بینم از بیشرفی حکام، هر دو سو از استیصال نوع ایرانی از حجم کارم که هر چه بیل میزنم، کم نمی شود از همکاری که همین هفته اول که رسماً پست را قبول کردم، بخاطر درخواستی که ماه قبل از ورود من فرستاده و طبعا جواب نگرفته چون پاسخگویی وجود نداشته! تا فهمیده کارش طول میک…

این قطعه از زمین، ...همواره مرا پناه داده در تمام این سالها. مرا دیده که می دوم. مرا دیده که با آهنگی نامعلوم در گوشم می‌رقصم . مرا دیده که به زور خودم را می کشانم. مرا دیده که تند تند قطره های جاری از اشکخانه را میگیرم تا کسی سر نرسیده. مرا دیده در حال توت چیدن. در حال غرق بودن در خاطرات. خمیده یا استوار، دست بر زانو …