نیلوفرانه | نیلوفر دادور

دویدن توی دشت، غروب از پشت ابرهای شالیزار، نگاه کردن به کره اسب‌های تازه متولد شده، صدای زنگوله‌ی گاوها که شبیه سمفونی خوشبختیه، تردید‌های پررنگ زندگی که واقعی هستند اما حالا که فکرش رو می‌کنی می‌بینی اونقدرها هم بزرگ نیستند، سکوت گرگ و میش بعد از غروب و دعایی…

رابطه‌ی انسان با خدا مثل هیچ رابطه‌ی دیگری نیست. انگار دلت، همه‌ی وجودت، روحت، اعتمادت، اطمینانت با یک نخ سترگ نامریی به خدا وصل است. هر چقدر بد باشی، بترسی، کج بروی، اشتباه کنی، هر چه و هر که هم که باشی باز هم خدا رهایت نمی‌کند. خدا قاتل دلشوره‌های مهلک دل است. خدا آن چراغ تا ابد روشن است که نمی‌گذارد اهریمن تاریکی رو…

به قول نیلوفر، بعضیا آدمو پژمرده می‌کنن..

چه حیف از گل‌های سرزنده‌‌ای که کنار آدم‌های اشتباه پژمرده شدند و چه خوب که گل روح آدم توی نور و هوای خوب آدم‌های درست دوباره تازه میشه و غنچه میده.

و کوچه‌های منتهی به دریا...