| نـیـلآ |

من فکر می‌کنم؛ آدم‌ها عاشق ما نمی‌‌شوند. آدم‌ها جذب ما می‌‌شوند. در لحظه‌ای حساس، حرف‌هایی‌ را می‌‌زنیم که شخصی‌ نیاز به شنیدنش داشته. در لحظه‌ی حساسی دیگر‌، طوری رفتار می‌‌کنیم که شخص‌، احساس می‌‌کند تمام عمر در انتظار کسی‌ مثل ما بوده! در یک لحظه‌ی حساس‌، حضور ما‌، وجودِ شخص را طوری کامل می‌‌کند که فکر می‌کند حسی که …

نمی‌دونم چرا ولی یه وقتایی همه چیز از صبح خوبه، خوبه، خوبه. غروب که میشه یهو به خودت میای می‌بینی یه غم غلیظ بی‌صدا رفته تو دلت نشسته و تو دلیلش رو نمی‌دونی و بعد اینجوری میشی که: وااااااااا !

چرا آدمیزاد نمی‌تونه چند روز از خودش‌ بودن مرخصی بگیره؟! مثلاً چند روز خواب عمیق بره یا خاموش بشه اصلا‌ً. چمیدونم.

اگر این حرفا رو به مرضیه زده بودم، سرشو می‌آورد بالا یه لبخند فیلسوفانه بهم می‌زد و می‌گفت: عزیزم هرچی خدا برات مقدر کرده برای رشدت لازمه، اینقدر غُر نزن و به جاش شاکر باش!

و خُب نادر خانِ ابراهیمی هم خیلی قشنگ غم رو معنی کرده؛ «ما در هیچ حال، قلب‌هایمان خالی از غم نخواهد شد. چرا که غم، ودیعه‌ای است طبیعی که ما را پاک نگه می‌دارد. انسان‌های بی‌اندوه، به معنای متعالی کلمه، هرگز «انسان» نبوده‌اند و نخواهند بود. از این صافی انسان‌ساز نترس!»