نِگیلدا

همه‌ی عزیزهام رو دوست دارم ولی اونی که برام لوازم‌تحریر می‌خره رو بیشتر.

قطره‌قطره جمع شد، اشک شد، خون دل شد، خواب شد، درد شد، دریا شد.

خیلی سخته وقتی می‌فهمی آدم‌ها اونقدر که تو اهمیت میدی و برات مهمه، اصلا به کتفشونم نیست.

تو متوجه نیستی، اما دنیا بارها برات نشونه‌های عجیب‌غریب می‌فرسته که «ببین داری اشتباه می‌ری، این مسیر اشتباهه.» ولی متاسفانه ادمی‌زاد اینجور مواقع یا کوره، یا کر.

نسبت به تمام اتفاقاتی که توی زندگی‌م میفته، بی‌حس شدم. دیگه فشار دستم رو برای نگه‌داشتن یا رها کردن یک‌چیز حس نمی‌کنم. یعنی توان اینو ندارم که مشتم رو محکم‌تر کنم تا اون چیز رو نگه دارم. رها کردن یا نگه‌داشتنش هیچ فرقی به حالم نمی‌کنه دیگه.