در سایه‌یِ‌گیسویِ‌ نگار؛

« و آغوشت ، شکل دیگری از فاصله بود.» _نگار خوش‌خلق

من تو را تمام کردم. اما هنوز دنبال مدرک جرم، برای اثبات بی‌گناهیت می‌گردم. مثل وکیل مدافعی دیوانه، که بعد مرگ موکلش در به در دنبال دلیلی می‌گردد که به خودش ثابت کند، جای درستی برای دفاع ایستاده بود. خودم چهارپایه را از زیر پایت کشیده‌ام و حالا با دست‌هایی که به خونت آلوده‌‌اند به دنبال اثبات بی‌گناهیت می‌گردم. تو اول م…

«نشستم و به دست‌های تو فکر کردم؛ دست‌هایی آشتی‌دهنده، که مرا، با خودم ، با تو ، و با زندگی ، آشتی می‌دادند.» _نگار خوش‌خلق

بهار میاد دوباره بازم تورو میارم مثل گل زینتی تو گلخونه می‌کارم... بازم به گلدونت میگی با من بمون همیشه نباشی بی تو میمیرم گل بی گلدون نمیشه...

میپرسی "دوستم داری؟" و من ماهی کوچکی می‌شوم در تُنگِ دلت، که هر چه لب می‌جنباند، تنها حباب می‌سازد. _نگار خوش‌خلق