ufo

انگار هر رؤیایی که می‌بافم، قبل از اینکه به دنیا بیاد، ازم یک تیکه زندگی قرض می‌گیره.

اینکه خودت داری اینو میگی لزومی نداره که واقعیت داشته باشه.

می‌گه قبل رسیدن به پذیرش هم خشم داری هم غم.ولی وقتی قبولش کنی خشمت می‌ره و فقط غم می‌مونه.

من اینطوریم که، رفتار آدما، جزئیات، کوچیکترین چیزا عصبی و ناراحتم میکنه و این عصبانیت و ناراحتی رو میریزم تو خودم میریزم تو خودم و یهو میزنم زیر میز ول میکنم میرم.

دلم فوران احساسی می‌خواد.