ناهیدستان

" فرضیه‌ای کوچک درباره‌ی ادراک زبان معاصر" در زبان فارسی، زمانی داریم به نام ماضی بعید. "بعید" واژه‌ای عربی به معنای "دور" یا "بیگانه" است، اما در زبان محاوره‌ایِ امروز به معنای وقوع یک اتفاق با احتمال بسیار پایین و نامحتمل به‌کار می‌رود. قصد من بازی زبانی نیست. مسئله این است که دستورنویسان ما هیچ‌گاه زبان محاوره و تحو…

نگویید جنوب کشور درگیر جنگ است؛ بگویید "ایران" درگیر جنگ است. جدا شدن جنوب لبنان به عنوان بخشی از یک کل، ابتدا در سطح واژه اتفاق افتاد و سپس در سطح معنا تکرار شد. وقتی یک تعبیر بارها تکرار شود، ذهن به‌تدریج به آن عادت می‌کند و ممکن است آن وضعیت را به‌عنوان امری عادی و محدودشده درک کند. پس هر صبح که اخبار را دنبال می‌کن…

اول، زرتشت آمد و ایران را ایزدبانو کرد؛ به موضوعی برای پرستش، اما بی‌روایت؛ به امر مقدسی که هویتش نه از شهروندان، بلکه از درون خودش بیرون می‌آمد. ایران در این مقطع به مثابه‌‌ی امر مقدسِ خودبسنده بود و هویت آن از درونش، یعنی از اهورامزدا، از خاک، از شاهنشاهی، و از اسطوره می‌آمد. شهروندان نیز بیشتر پرستنده بودند تا روایت…

اول، زرتشت آمد و ایران را ایزدبانو کرد؛ به موضوعی برای پرستش، اما بی‌روایت؛ به امر مقدسی که هویتش نه از شهروندان، بلکه از درون خودش بیرون می‌آمد. ایران در این مقطع به مثابه‌‌ی امر مقدسِ خودبسنده بود و هویت آن از درونش، یعنی از اهورامزدا، از خاک، از شاهنشاهی،…

این پست بیشترین دیسلایک رو خورد. واقعیت تلخه، نه؟ زمانش رسیده که ایران دوباره به خودبسندگیِ اصیل خودش برگرده، اما این بار با شهروند مدرنِ لیبرال؛ شهروندی که هم پرستنده‌ی وطنش باشه، و هم راوی فعال و سوژه‌ی روایت سرزمینش. یعنی وطن به مثابه‌ی امر مقدسِ خودبسنده، و شهروند به مثابه‌ی خالقِ معنای وطن. این همون سکولاریسم ایرا…