سیارهٔ گمشده؛

[۳۰ روز، ۳۰ نوشته] #روز ۲۴ درباره‌ی یک ترانه

siavash ghomayshi – Mohabat

خسته به خانه برمی‌گردم که #اتفاقی پخش می‌شود. «من می‌گم خسته شدم از شب و دلتنگی و غربت؛ تو میگی زندگی اینه؛ دردِ تو، دردِ محبت» خسته‌ام و دلم آغوش می‌خواهد. دلم محبت می‌خواهد. می‌دانم حالا دیگر هروقت بخواهم آغوشی دارم. نه از جنس آغوش مادر، نه از جنس آغوشِ #بچه . ولی آغوشی دارم. خسته‌ام. از درد محبت. فکر می‌کنم تا چه زم…

[۳۰ روز، ۳۰ نوشته] #روز ۲۵ در امتداد پرتوها‌ی خورشیدِ در حال غروب روی آبِ آرامِ دریاچه، نابلد شنا می‌کنم. رقص نور خورشید زیر چانه‌ام محصورم کرده است. مدتی بدون این‌که به چیزی فکر کنم، آرامش آب را به خودم جذب می‌کنم که یاد سوال می‌افتم. «اگر فردا آخرین روز زندگی‌ات باشد چه‌ کار می‌کنی؟» تصورش می‌کنم. در همین لحظه تصور م…

شب‌های زیادی تصور می‌کردم چنین شبی را که به آهنگ بی‌کلامی گوش دهم و هیچ حسی نداشته باشم. مطلقا هیچ حسی. مطلقا بی‌نگرانی. مطلقا بدون تپش قلب، بدون دردِ قلب، بدونِ جایی که درد داشته باشد. بدونِ هیچ حسی. شب‌های زیادی تصور کردم که در دنیایی فراتر از این دنیایی که هستم، در سیاره‌ای دیگر سیر کنم و به آهنگ بی‌کلامی گوش دهم و …