مُنشآت؛

واقعی‌های زندگیمو گم کردم. یه جایی بین آدمایی که فقط اسمشون کنارم بود و آدمایی که فکر می‌کردم می‌مونن، گمشون کردم. بین حرفایی که باور کردم، قولایی که جدی گرفتم و خاطره‌هایی که حالا نمی‌دونم واقعاً قشنگ بودن یا فقط من قشنگشون کرده بودم. دیگه نمی‌تونم به چیزی واقعی نگاه کنم، نمی‌تونم راحت اعتماد کنم. همه‌چیز برام مثل یه …

دفتر بسته شد، ولی نمی‌دونم حکایت همچنان باقیست یا نه.

«احمق بود. خورشید را فروخت تا تکه ای شمع بخرد.»

می‌گفت: سبز می‌پوشی، تو آخر جغرافیا را عاشق می‌کنی.

هوا سه نفره‌ست. منتها تو این گرما دونفر باید باشن بادت بزنن فقط.