مولانا و اقبال لاهوری

دیر آمده‌ای مَـرو شتابان ای رفتنِ تو چو رفتنِ جان دیر آمـدن و شتاب رفتن آیینِ گُل است در گُلستان #خداوندگار_مـــولانا @Molana_EqbalLahori

گفتم که ای جان خود جان چه باشد ای درد و درمان درمان چه باشد خواهم که سازم صد جان و دل را پیش تو قربان قربان چه باشد #خداوندگار_مـــولانا @Molana_EqbalLahori

جهان را بدیدم وفایی ندارد جهان در جهان آشنایی ندارد در این قرص زرین بالا تو منگر که در اندرون بوریایی ندارد بس ابله شتابان شده سوی دامش چو کوری که در کف عصایی ندارد بر او گشته ترسان بر او گشته لرزان زهی علتی کان دوایی ندارد کسی سر نهد بر فسونش که چون مار ز عقل و ز دین دست و پایی ندارد کسی جان دهد در رهش کز شقاوت ز جانا…

موج را از سینه‌ی دریا گسستن میتوان بحر بی‌پایان به جوی خویش بستن میتوان از نوایی میتوان یک شهر دل در خون نشاند یک چمن گل از نسیمی سینه خستن میتوان میتوان جبریل را گنجشک دست آموز کرد شهپرش با موی آتش دیده بستن میتوان ای سکندر سلطنت نازکتر از جام جم است یک جهان آئینه از سنگی شکستن میتوان گر بخود محکم شوی سیل بلا انگیز چی…

از ما بگو سلامی آن تُرکِ تُند خو را کآتش زد از نگاهی یک شهرِ آرزو را این نکته را شناسد آن دل که دردمندست من گرچه توبه گفتم نشکسته‌ام سبو را ای بلبل از وفایش صد بار با تو گفتم تو در کنار گیری باز این رمیده بو را رمز حیات جویی جز در تپش نیابی در قُلزم آرمیدن ننگ است آب جو را شادم که عاشقان را سوز دوام دادی درمان نیافریدی…