𝑳𝒊𝒇𝒆𝑺𝒚𝒏𝒄

حالا سوال اینجاست که چرا باید اینطوری باشه؟! بعد ها مغز باید به خاطر این کم کاری ها بهای سنگین تری بپردازه،پس چرا تا آخرین لحظه تظاهر میکنه همه چیز عادیه؟! جواب ساده اس، بهره‌وری انرژی در محیط وحشی! سیستم عصبی و هورمونی ما طی میلیون ها سال تکامل در محیطی زندگی میکرده که انرژی در دسترس نبوده و همیشه یک قانون داشته: تا و…

امروزه این طراحی به آسیب شناسی مزمن تبدیل شده. هربار کاری رو به تعویق میندازیم و درلحظه آخر با فشار آدرنالین انجامش میدیم،دوپامین شدیدی از مغز آزاد میشه که این یعنی مغز به لذتِ فرار از بحران معتاد میشه نتیجه اش؟! کارهای روزمره و بدون استرس برات بی معنی میشه و برای اون لذت دائما باید وارد منطقه خطر بشی و این همون زندگی …

در لحظه ای که آدرنالین و کورتیزول بالا میره،خونِ مغز از قشرپیشانی که مرکز برنامه ریزی و خلاقیته،به ساقه مغز و سیستم لیمبیک(مرکز های واکنش غریزی) منتقل میشه! دقیقا همون لحظه ای که به هوش و خلاقیت نیاز داری،مغزت خاموش میشه و عملا با غریزه جلومیری نتیجه اش؟! تصمیم های غلط،حرف های پشیمان کننده و انتخاب های احساسی!

پس چرا با وجود همه این داستان ها،بازم طبیعت مارو به این سمت میبره؟! چون طبیعت، بقای گونه رو به شادی فرد ترجیح میده. حقیقتا اصلا براش مهم نیست تو آخر عمرت افسرده و فرسوده باشی یا نه مهم اینه ژن هایی که دراختیار داری تا زمان تولید مثل حفظ کنی و به نسل بعد بدی!

یعنی هیچ راهی نیست؟! چرا،هست. تنها بخش از بدن که میتونه علیه این سیستم کهنه شورش کنه، قشرپیشانی مغزه ! میتونه با اطلاعاتی که بدست میاره این غریزه هارو بازنویسی کنه و بهای اون رو به حداقل برسونه. همین کاری که من و تو انجام میدیم،سوال میپرسیم،فکر می‌کنیم و دنبال تغییر هستیم. چون بحث فیزیولوژی تنفس بود،میتونیم بگیم،تصمیم …