مهرداد رحمانی | در عالم مولانا

🕯 بشنو اکنون قصه آن ره‌روان که ندارند اعتراضی در جهان در قضا ذوقی همی‌بینند خاص کفرشان آید طلب کردن خلاص حسن ظنّی بر دل ایشان گشود که نپوشند از غمی جامه کبود «مثنوی، دفتر سوم» مولانا در این ابیات، از اهل رضا می‌گوید. آنانکه که پیش از نظر کردن در تقدیر، چشم بر صاحب تقدیر دوخته‌اند. تلخیِ حوادث نزدشان پوسته‌‌ای بیش نیست…

🕯 گفت بهلول آن یکی درویش را چونی ای درویش‌؟ واقف کن مرا گفت: ‌چون باشد کسی که جاودان بر مرادِ او رود کارِ جهان چون قضای حق رضای بنده شد حکم او را بنده‌اش خواهنده شد بی تکلف، نه پی مزد و ثواب بلک طبع او چنین شد مُستطاب بهر یزدان می‌زیَد نه بهر گنج بهر یزدان می‌مُرد نه از خوف رنج هست ایمانش برای خواستِ او نه برای جنّت و…

🕯 راز دقوقی این همی‌گفتی چو می‌رفتی به راه کُن قرینِ خاصگانم ای الٰه حضرتش گفتی که ای صدرِ مِهین این چه عشقست و چه اِستِسقاست این؟ مهر من داری، چه می‌جویی دگر؟ چون خدا با تست، چون جویی بشر؟ او بگفتی یا رب ای دانای راز تو گشودی در دلم راهِ نیاز در میانِ بحر اگر بنشسته‌ام چشم در آبِ سبو هم بسته‌ام «مثنوی، دفتر سوم» حکای…

🕯️ ای عجب که جانْ به زندان اندرَست وانگهی مفتاحِ زندانَش به دست... «مثنوی، دفتر چهارم» چه شگفت است؛ تمام عمر، چشم بر میله‌ها بدوزی و هرگز به دستی که کلید را در مشت گرفته، نگاهی نکنی. #چراغهای_دل (۱۲۸) @mehrdad_rahmani4

🕯 آنکس که تو را بی‌تو کند یارِ تو اوست حکایت دقوقی حکایت مولاناست؛ چنان که بسیاری از قصه‌های مثنوی روایت جان اویند؛ از نگاه مولانا، همه آدمیان در سفرند؛ اما همه، هم‌سفر یک راه نیستند. چه بسیارند، آنان که از شهری به شهری سفر می‌کنند؛ و چه اندک‌اند، آنان که از خویشتن به خدا... دیگران راه‌های زمین را می‌پیمایند و دقوقی ر…