خرده جنایت های یک دانشجو

دلم میخواد فرزانه رو بغل کنم. کاش اینجا بود. کاش همه ی صحبت و دیدار از نزدیکِ ما فقط پنج دقیقه نبود.

چی برام در نظر گرفتی؟ به کجا میخوای برسونی من رو؟ یعنی اعتماد کنم بهت؟ قراره چی بهم بدی؟

تا ابد این آهنگ من رو یاد صبحانه های ارومیه خونه ی ناز میندازه. صبح های روشن و آرومِ اون خونه

مامانم بطور جدی معتقده که من پروژه ی شکست خورده‌ش هستم. تو چشام نگاه کرد گفت: کاریه که شده. دیگه قسمت تو هم همین بوده. چیکار میشه کرد :))))

برای یه کاری زنگ زدم به یه تولیدی توی یزد. اونی که گوشی گرفت لهجه ی قشنگ یزدی داشت. از شدت دلتنگی برای یزد دلم خواست گریه کنم. نمیدونم چرا اینجوریه. چرا اینقدر دوست دارم این شهر رو. اجداد؟ پیشینه؟ یعنی واقعا یه جایی توی اون خاک ریشه دارم؟ نمیدونم.