سایه ای برای هیچ

خطایِ دید تو را دریا دیدم جامم پر از وهمِ آب شد. سراب بودی… من تمامِ عطش را نوشیدم. چقدر ساده بودم آینه را دریا پنداشتم تصویرِ خویش را، تو. #مرضیه_عربلو

هنوز ردِّ دستی دیگر بر نبضت مانده بود؛ چگونه دستی تازه را به بهایِ فراموشی فشردی؟ دل، گورستانِ نام‌هایی نیست که از یادشان گریخته‌ایم #مرضیه_عربلو

نه بوسه، نه لب. تنها عطری که از نامت برخاست، کافی بود تا فاصله آیینِ بازگشت را از یاد ببرد. #مرضیه_عربلو

چهره آخرین پناهِ رازهاست هر چه در ژرفای آدمی می‌روید، روزی بر پوستِ سکوت شکوفه می‌کند. #مرضیه_عربلو

گمان می‌کردم میانِ ما دو چراغ روشن است. صبح که رسید، فهمیدم دیوار سال‌ها نورِ مرا پس می‌داد. #مرضیه_عربلو