Mythopetics | Masoud Algooneh Jouneghani شعر| ادبیات| فلسفه| اسطوره| نظریهٔ ادبی| سینما| یادداشت‌های ادبی|

«گوره‌ماست» ◇ پارهٔ اول هیچ‌وقت دُوغِ تُرش نمی‌توانست بخورد. یادم می‌آید تابستان‌ها، ماستِ تُرش را با شیر قاطی می‌کرد و اسمش را گذاشته بود «گورِه‌ماست». تُکه‌ای نان را ریزریز تَرید می‌کرد، می‌ریخت توی کاسه و آرام‌آرام می‌خورد؛ انگار تُرشیِ ماست را نه با شیر، که با صبرِ خودش رام می‌کرد. وقتی ناچار شد همهٔ دندان‌هایش را …

ادامه پست قبل سرطان، آرام‌آرام، بندبندِ وجودش را گرفت. خودش می‌خندید و می‌گفت: «شیرِ خُفته بیدار شده.» روزهای آخر، آتشی در ژرفای جانش افتاده بود؛ آتشی که نه دارو خاموشش می‌کرد، نه خواب. یک هفتهٔ تمام، فقط دُوغِ تُرش می‌خواست؛ آن هم با یخِ فراوان. جرعه‌جرعه می‌نوشید؛ انگار هر تکهٔ یخ، لحظه‌ای آتشِ درونش را فرو می‌نشاند.…

https://t.me/malgooneh/1885

غزل تن را گریستم؛ وَطنم را گریستم داغ کبودِ پیرهنم را گریستم در من هزار مرثیه فریاد می‌کشید شعری نگفتم و سخنم را گریستم رویین‌تنانه چَشم فرو بستم از خودم روییدم وُ دوباره تنم را گریستم در گور خویش گم شدم، اما تمام عمر این پاره‌های بی‌بدَنم را گریستم از خاک خسته بودم و از خویش خسته‌تر بر دوش خویش، خویشتنم را گریستم وقتی…

□ غزل گاه تیری می‌درد از هم تنِ رویین‌تنی تشت خون سر می‌زند گاه از گریبان زنی نابرادر می‌کشد گاهی مرا تا قعر چاه ‌ گاه می‌دوزد به هم چشم مرا اهریمنی شیرگیری می‌درد گاهی جگرگاه فلک گاه روباهی به خواری می‌کُشد پیل‌افکنی گاه بوی وسوسه از سمت بهتان می‌وزد گاه دستی می‌درد از پشت سر پیراهنی گاه می‌تازد به قلب شعله‌ها آیینه…