لیلی سلطانی

_ کنار من پیر نمی‌شی. _ ولی دیوونه چرا. _ عاقلا چه خیری از زندگی دیدن؟ دیوونه‌هان که زندگی می‌کنن. رمان #سهم_من_از_تو | لیلی سلطانی از #کارگاه نویسندگی تهران، من و هانیه خانم تو یه قاب 🤎

دعوای ایران و آمریکا سر خطرِ سلاح هسته‌ایه؟ آمریکا حق داره نگران باشه و این همه فشار بیاره؟ اگر مسئله فقط بمب و تهدید نظامی بود، با تضمین فنی و بازرسی بین‌المللی، ماجرا سال‌ها پیش تموم می‌شد. مسئله عمیق‌تر از اینه. تو خاورمیانه، کشوری که دانش هسته‌ای و چرخه‌ی سوخت مستقل داره، فقط به یه فناوری دست پیدا نکرده؛ به امکان ا…

پنج‌شنبه‌ی گذشته، روزِ سر زدن به اهل قبور، صبحِ علی الطلوع شال و کلاه کردم رفتم قلهک. چایی صبحم را هم برداشتم که توی قبرستان بخورم! اما نه قبرستانی معمولی. قبرستانی که بخشی از زمان است. تهران مثل هرروز شلوغ بود. به رسمِ این‌ روزها، آسمانش لباس خاکستری تن کرده بود و به زمین سوز و سرما می فرستاد. قارقار کلاغ‌ها هم لق‌لقه…

این‌جا چند صد نام دیگر به خانه نرسیدند... روی سنگ‌ها اسم‌هایی نوشته شده که به گوش ما آشنا نیست. اسم‌هایی از هند، لهستان، انگلیس، روسیه و... صاحب بعضی از نام‌ها جوان بودند. جان‌هایی که سال‌ها قبل جنگ، زندگی‌شان را کوتاه کرد. همان زمان آن‌طرف شهر، جوان ایرانی ترسیده، در فقر و جنگی که به او مربوط نبود، زندگی می‌کرد. وقتی …

من اینجا چه کار می‌کردم؟ رفته بودم دنبال حال‌وهوای ابر و انار. قصه‌ام که در روزگارِ آدم‌های این قبرستان می‌گذرد. فهمیدم نوشتن همیشه ساخت و سازِ خیال نیست. گاهی تنها گوش دادن به واقعیت است. ایستادن در جایی که تاریخ، مصور حرف می‌زند... زیر گنبد فیروزه‌ای که وام گرفته از معماری ایرانی اسلامی‌ست و چهار گوشه‌اش شکل و شمایل …