موومان

فکر کنم آدم‌ها خیلی بیشتر از چیزی که خودشون می‌فهمن، از همدیگه کپی می‌کنن. نه از اون کپی‌هایی که بشینی و تصمیم بگیری شبیه یکی بشی؛ یه سری چیزها یواشکی برات تبدیل به عادت می‌شن. یه کلمه، یه مدل خندیدن، یه عادت کوچیک، یه غذایی که قبلاً دوست نداشتی و حالا فقط چون فلانی همیشه می‌خوردش، برات آشنا شده. بعد یه روز وسط یه کاری…

فکر کنم بزرگ‌ترین تفاوت بچگی و بزرگسالی اینه که بچه که بودیم منتظر اتفاق‌های بزرگ بودیم تولدم، تعطیلات عید، مسافرت، خرید یه اسباب‌بازی، جایزه نمره های خوب. الان بیشتر خوشحالیمون از چیزای کوچیکه از اینکه امروز مترو شلوغ نبود، قهوه‌مون سرد نشد، یکی یادش موند حالمون رو بپرسه، آخر هفتست و میتونم برای خودم وقت بگذرونم انگار…

نمی‌دونم از کی یاد گرفتم که برای هر چیزی عجله کنم. کتاب رو زودتر تموم کنم، این مهارت رو زود یاد بگیرم، سریال رو سریع‌تر ببینم، جواب پیام رو فوری بدم، زودتر پول جمع کنم، زودتر کاربهتری پیدا کنم، زودتر به یه نسخه‌ی بهتر از خودم تبدیل بشم. انقدر همه‌چیز برام شبیه مسابقه شده که گاهی یادم می‌ره بعضی چیزها اصلاً قرار نیست سر…

یه عادتی دارم که نمی‌دونم از کی شروع شد؛ قبل از اینکه از چیزی خوشحال بشم، به تموم شدنش فکر می‌کنم. قبل از اینکه از یه لحظه لذت ببرم، ته ذهنم دارم حساب می‌کنم تا کی قراره ادامه داشته باشه. انگار مغزم نمی‌ذاره چیزی رو فقط همون لحظه زندگی کنم؛ هم‌زمان که دارمش، داره برای از دست دادنش هم آماده‌م می‌کنه.

گاهی حس می‌کنم بیشتر از اینکه خسته‌ی کار کردن باشم خسته‌ی تصمیم گرفتنم. از صبح تا شب برای هر چیز کوچیکی باید انتخاب کنم چی بخورم، چی بپوشم، جواب بدم یا نه، بمونم یا برم. آخر شب دیگه حتی برای فیلم دیدن هم مغزم حوصله‌ی انتخاب نداره.