کُنجی در هیاهوی زمان

✨

گاهی اضطراب، فریاد بدنیه که می‌خواد بگه: خاطره‌ای در من هنوز زنده مونده که تو فراموشش کردی.

نمیدونم عزیزم ولی فکر میکنم اگه در مورد رنج‌هامون حرف بزنیم، بهتر زبون همو می‌فهمیم.

بعضی وقت‌ها آدم اون‌قدر منتظر می‌مونه یکی ببینه چقدر برای چیزی وقت گذاشته، که یادش می‌ره خودش هم می‌تونه از نتیجه‌ی اون همه تلاش لذت ببره. طبیعیه که دلمون بخواد زحمت‌هامون دیده بشه؛ اینکه یکی بفهمه چقدر حواسمون بوده، چقدر تلاش کردیم و چقدر برای چیزی وقت گذاشتیم، حس خوبی داره؛ مخصوصاً وقتی اون آدم برامون مهمه. اما یه جا…

یه چیزی رو در گوشی بهت بگم، همون آدمی که منتظر می‌مونی تا باشه تا زندگی کنی، باشه تا یه بیرون بری، باشه تا شبا چت کنین، باشه تا حرف بزنین، یه روزی وقتشو با دیگران سهیم میشه، و به خودت میای می‌بینی بلد نیستی بدون حضور اون آدم از زندگی و لحظاتش لذت ببری. پس تمام لحظاتت رو به حضور یه نفر گره نزن چون برات عزیزه، یاد بگیر ه…