خاب که چی؟ 🎒

هنوزم صبح که چشمامو باز می‌کنم آرزو می‌کنم یکی از صبح‌های ابتدای پاییز ۹۸ باشه و اتفاقات تلخی که تو این چند سال افتاد فقط یه کابوس طولانی باشه.

انگار واژه‌ها هم مثل قدیم نیستن، بدقلق شدن؛ نمی‌شه خوب چید. مشکل از ذهن ماست که زیادی با فکرای مختلف پر شده یا جدی‌جدی واژه‌ها مقصرن؟

من و برادر بعد از شنیدن خبر جایزه‌ی ارتش:

جوان ایرانی بجنب! با رویاهات فقط چندتا سرباز آمریکایی فاصله داری.

چهل روز پیش ما ابرهای بارانی بودیم که تابوتت را به دوش کشیدیم؛ باریدیم و باریدیم. سیل غم شهر را غرق کرده بود. یک جهان در تابوت بود، یک جهان با مشتی گره کرده! ما ابرهای بارانی دلمان آن‌قدر شکسته بود که دل آسمان را می‌سوزاند. توان وداع نبود. وداع یعنی برای همیشه نیستی؟ مگر همیشه قید بودنت نبود؟ با دل‌شکسته می‌گفتیم: «لطف…