تو نمی‌میری ژوزه

یکی از بدی‌های زندگی با خانواده در بزرگسالی اینه که وقتی مهمون میاد تو هم درگیری؛ در حالی که می‌خوای بری سراغ کار و زندگی خودت و بخش زیادی از تایمت رو باید الکی از دست بدی و بشینی تو جمعی که نه بهت خوش میگذره، نه چیز مفیدی عایدت میشه.

بیچاره زن ایرانی که در تمام ادوار و ابعاد زندگیش، هرکی از راه رسیده و هرچقدر تونسته، یه لگدی بهش زده که مطمئن بشه دیگه نمی‌تونه کاری کنه یا اگر هم می‌خواد کاری بکنه، یادش بیاد چه بلاهایی سرش آوردن یا ممکنه سرش بیاد که دیگه نخواد جسور باشه و کاری کنه.

زن ایرانی بودن یعنی هرلحظه وسط میدون نبرد، بدون هیچ زره‌ای در حال جنگیدنی.

یه چیز دیگه‌ای هم که اخیراً خیلی بهش فکر می‌کنم اینه که Paul Theroux تو یه جستار که راجع به خانواده‌ش بود، نوشته بود که وقتی پدرش داشت در بیمارستان می‌مرد، فقط اون تو اتاق کنارش بوده و چندبار بهش می‌گه: «منم با خودت ببر.» ‏چه گریه‌ای کردم با این. https://x.com/stillnegin/status/2090545414705422775?s=46

و خب، کاش منم باهات میومدم بابا.