᷂سمفـــونـی ᷂مردگــان؛

" خیلی متاسفم که یک اقیانوس بیکران بودم وقتی تو آرامش یک دریاچه میخواستی"

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد .

این روزها زیادی تلخم ، تلخِ قهوه زهرآلودِ قجری .

' گاهی لحظه ها شبیه ماری هستن که میخزن و گردنت رو بین پیج بدنشون میفشارن و تمام بدشانسی و عذاب رو با حضورشون به زندگیت میارن ، در آخر بدون اینکه خودت متوجه بشی ، نیش زهرآلودشون رو توی بدنت فرو میکنن . + کمرت خیلی خوب حرکت میکنه _ دلت که نمیخواد واسه کوبیدن توی بدن تو حرکت کنه ؟ + شایدم بخوام واسه رقصیدن زیر بدن خودم تک…

فـور ڪـنیـد