سپیده‌دم

یه سری چیزا هست که اگه همون لحظه راجع بهشون صحبت نکنم، کلاً لوث میشه و کیفیتش از دست میره. حالا هر چیزی می‌تونه باشه؛ از جواب دادن به حرفای یه دوست گرفته تا نظر دادن راجع به طعمِ یه قهوه یا رنگِ یه لباس. باید همون لحظه که همه‌چیز جلوم عیانه و به اصطلاح تنور داغه، راجع بهش صحبت کنم و نظرم رو بگم. خیلی خوب می‌دونم اگه بی…

ناهارِ رها خانوم.

نمی‌تونم بیکار باشم؛ باید یه جایی باشم، باید یه کاری کنم، باید یه حرکتی باشه. این هیچ‌کاری نکردن خیلی برام ترسناکه. نمی‌دونم تا شروع جدیدم تو بیمارستان باید به چه کاری مشغول باشم. امروز صبح رفتم کارگاه محصولات چوبی برای سفارش میزِ عزیزم برای اتاق خوابم؛ باقی محصولات رو ترجیح دادم به شخص دیگری بسپارم. و بعد رفتم مغازه ب…

یه وقتایی وسط زندگی بدجور جای‌خالی بودنِ یه خواهر یا برادر برام پررنگ می‌شه. هیچ‌وقتم نفهمیدم این تنها بودن تهش خوبه یا بد؛ یه روزایی حال می‌کنی با خلوتت، یه روزایی هم کم میاری. ولی نبودِ خواهر همیشه بیشتر رو مخم بوده. خواهر داشتن نعمته، اگه دارینش الکی باهاش زاویه نگیرین.

صاحب‌خونه زنگ زده می‌گه چهار روز دیگه بیا کلید رو تحویل بگیر. منم نشستم زل زدم به حجم کارای نکرده‌م و اصلاً نمی‌فهمم چرا انقدر همه‌چیز کند پیش میره. اعصاب و روانم بهم‌ریخته، و این سلیقهٔ سخت‌پسندم کوتاه نمیاد که دو تا تیکه وسیله بخرم کارم راه بیفته. پرده‌های خونه هم که کلاً هفتهٔ بعد به دستم می‌رسه. اصلاً یهو اینجوریه …