دِل رُخ.

آدما دقیقا اونجایی منو از دست می‌دن که فکر می‌کنن اگه اهمیت ندن، من قراره اهمیت بدم.

می‌خواهم رد زخم‌هایت را ببوسم، و به تو بگویم که تو را با همین زخم‌ها «دوست دارم.»

یادش نداده بودند که وقتی غمگین است حرف بزند و چیزی بگوید، همیشه گوشه‌ای تنها و ساکت می‌ماند و احساساتش را مخفی می‌کرد.

وقتی برای صمیمیت از دست رفته تلاش می‌کنی، یه بار دیگه می‌فهمی چرا از دست رفته بود.

غریبه بودن هیچ اشکالی نداره؛ اما غریبه شدن، غریبه شدن خیلی غم انگیزه.